Onder het motto

het moet niet altijd iets voor de kinderen zijn, legde ik mijn troetelcaafjes ook eens in de watjes.

Of, neen, niet in de watjes, in de fleece.

 

Bij de komst van kleine Pixie, hoorde natuurlijk een nieuw schuilplekje. Eentje, dat ik kon meenemen als ik haar ging ophalen. Eentje, waar ze zacht in zou zitten. Eentje, dat niet té groot zou zijn voor haar. Eentje, in een leuk kleurtje.

 

De avond voor ik ze ging halen, zette ik me aan het werk. Op een uurtje was ik klaar, en was dit het resultaat:

Buitenkant is een katoentje, de binnenkant is bruine fleece, geknipt uit een dekentje dat hier nog lag.

En zoals je ziet, had Lottie ook wel veel interesse in dat zakje…

 

… maar omdat ze veel groter is dan Pixie, was het niet zo evident om er in te raken. Na wat gewriemel en gedraai, had ze dan toch haar plekje gevonden.

Ik maakte zo 2 exemplaren zodat ik eentje in het hok heb, terwijl de andere in de was zit.

 

En omdat ik dat vieze zagemeel zooooo beu was (veel afval, veel vliegen die er op af komen, hun groentjes die helemaal vol hingen als ze aan't eten waren, ...) dacht ik 'hey, waarom geen bodembedekker maken uit fleece?'

Ik kocht fleece dekentjes, een heleboel dweilen en ging aan de slag. Bedoeling was dat de dweilen tussen de fleece zouden komen te zitten (absorbtie van de pipi'tjes, weet je wel?)

En men probeersel werd dit

 

De lap kreeg ook 3 sierstiksels volledig rondom, telkens op 3 cm van elkaar. Zodat de dweilen zeker op hun plaats blijven zitten bij het wassen en drogen.

In het begin vonden ze het maar raar, die fleece aan hun pootjes. Lottie ging zelfs liever OP hun huisje slapen dan er in. Maar ondertussen zijn ze het gewend :) En naar onderhoud van de kooi toe, is dit écht stukken makkelijker. De caafjes en ik zijn er blij mee, en er gaan er nog volgen!

(Ik heb gemerkt dat fleece krimpt bij het wassen, dus nu leg ik gewoon eerst de dweilen in het hok, en daarop de fleece en dan gaat het de was in. Nadat alle fleece doeken enkele keren gewassen zijn, ga ik er nog maken.)

 

Eindelijk weer wat ademhalen

Na enkele drukke weken en zelfs nog drukkere weekends.

Pfieuw!

Maar, met de zomervakantie die al om de hoek staat te loeren, heb ik zo’n voorgevoel dat de drukte nog niet meteen voorbij gaat zijn.

 

Nadat we eerst een paar weekends te gast waren op een communiefeest, was het op 1 juni aan ons! En onze kleine man heeft dat uitstekend gedaan!

Zoals je hier al kon lezen, gaf ik een voorsmaakje van de zelfgemaakte kleedjes voor de meisjes, dus mag nu het eindresultaat wel getoond worden!

 

 

 

 

Brynne gooit jullie allemaal een dikke zoen toe.

En op de dag van de communie zelf, had niemand echt veel zin om te poseren.

 

 

Het zijn 3 Mambo’tjes geworden (wat ben ik toch zot van dat patroon!!!) met een Michael Miller stofje (Dacht dat het ‘Glitz confetti boarder' heette).

Eerst nog wat kleine drama’tjes gehad bij het maken van de kleedjes, want ik vond in totaal 4 (!!!!) gaatjes in het stof. Al een geluk dat ze allemaal in het rokgedeelte zaten, en doordat deze gefronst zijn, viel dat gelukkig niet op. Heb de gaatjes wel ‘toegestreken’ met vlieseline (uiteraard niet op de goede kant, zo blond zijn we nu ook weer niet ;) )zodat niet zouden groter worden.

In elk geval, de kleedjes waren op tijd af, ik vind ze nog altijd enorm mooi en het resultaat van de fotoshoot toen, mag er ab-so-luut zijn.  Als ik mezelf er aan laat herinneren, zal ik deze gaarne met u delen.

 

Binnenkort een communie

En dat moet gevierd worden!!!

Het feestvarkentje van dienst kreeg zijn kleertjes al een tijdje geleden. Niet zelf gemaakt, wel zelf gekozen.

Maar er zijn ook 3 meiden die er dan mooi willen uit zien.

Omdat ik niet meteen iets vond dat ik ‘wauw’ vond voor de mini-madammen, besloot ik dan maar zelf iets ineen te steken.

Nadat ik het mama’tje vroeg om hulplijn te zijn, en het stofje dat ik graag wilde eindelijk te koop kwam in de Belgische stoffenwinkeltjes, bestelde, tekende en knipte ik.

Maar liefst 7 meter stof.

Zodus, de kleertjes zijn in de maak, bolero’kes zijn gevonden, diadeemkes hebben we ook in huis. Enkel morgen nog zien voor schoenen, en ze zijn allemaal klaar voor de fotoshoot komende maandag.

En als jullie allemaal willen duimen voor stralend weer dan, zal ik voor jullie nu al een tipje van de sluier opheffen…

 

 

Mambo'de tegen de sterren op

Ok ja, lichtjes overdreven. Of toch niet…  ;)

Ik had mijn oog er al enkele keren op laten vallen, de Mambo uit Home Made Mini Couture.

En elke keer dacht ik ‘dat ziet me er véél te moeilijk uit, ik begin er niet aan’.

Tot ik het stofje van Timeless Treasures in handen kreeg, en het al voor me zag, als Mambo zijnde.

Dus ging ik aan de slag. En al bij al viel het nog mee. Al die paniek om niets zeg!

Ik nam een glas bubbels erbij en plots ging alles vanzelf ;)

 

 

Na twee avonden doorwerken, was dit het resultaat.

 

 

 

Niet op de kwaliteit van de foto letten, maar geef toe, al bij al toch wel mooi he.

De rok is een gewone klokrok. Die met het knopenpad zoals beschreven in het boek, vond ik persoonlijk niet zo mooi voor deze stof.

Ik was er tevreden over en Dascha trouwens ook.

Ze had echter wel geen zin in poseren, dus een aan-foto hebben jullie nog tegoed van ons.

Laat nu dat zonnetje maar schijnen!!!

Babyfun, part 2, eindelijk...

Want het duurde langer dan gepland, maar het is afgeraakt!
Wikkeldeken nummer 2!

Met een huishouden dat af en toe ook wat aandacht nodig heeft, en 4 hevige en drukke kinders een ganse week thuis, ontbrak me de tijd om het tweede deken in elkaar te steken.

Ondanks dat het gisteren een stralende dag was, kroop ik toch maar voor mijn naaimachine en liet het zijn werk doen.

Als ik eerlijk mag zijn, dit dekentje vind ik leuker. De kleurtjes vind ik mooier en er zit een paspeltje tussen. En ik ben nu eenmaal fan van paspeltjes.

Maar over smaak en goesting gaan we niet discuteren, ik laat u zelf oordelen.
Zie hier!

Baby Annabell deed dienst als pasgeborene, aangezien ik dat niet meer in huis heb.

Dit keer heb ik wel de tunnel voor de elastiek langs de goede kant gestikt ipv langs de binnenkant. Waarom? Omdat dat meer stevigheid geeft, heb ik de indruk.
En nog een tip, als je er zelf ook eentje wilt maken. Kleef de velcro vast, voordat je het vast stikt. Met dubbelzijdige plakband. Of textiellijm. Want als je het gaat vastspelden, gaat de velcro gegarandeerd scheef trekken. (Alé, dit was bij mij toch het geval. Bij de vorige wikkeldeken, heb ik het te laat gezien, anders had ik het opnieuw gedaan. Maar bij deze had ik het weer voor. Textiellijm gebruikt en nu hangt de velcro wel recht. Of, allesinds rechter dan voordien.)

En zo doende is dus nummer 2 ook klaar om afgehaald te worden.
Ventje vroeg daarnet wanneer dit het geval ging zijn, gevolgd door 'en waarvoor dient dat eigenlijk?', terwijl de pop er nog in lag.
Mannen, soms zijn het toch een beetje 'kiekes', nee? :p

Babyfun!

Een twee weken geleden kreeg ik van iemand van mijn FB-vriendjes de vraag of ik wou helpen met het afwerken van wikkeldekens. Voor het baby'tje-op-komst van haar zus.
Tùùrlijk willen we dat!

Het patroon was al getekend en het stof geknipt door haar.
Gisterenavond dacht ik 'ik ga me daar enkele uurtjes aan zetten, dan zijn ze klaar'.
Wel.... Wat kwam ik bedrogen uit :p

Om 23 u begon ik er op men gemakje aan. Tot iets na 3 vannacht. En van 8 u vanochtend, tot 9.30 u.
Voor 1 deken!!!!

Door de bochtjes, moest ik alles naaien op de kleinste snelheid. Anders had ik gegarandeerd fouten gemaakt.
Dan tunnel maken en elastiek er door. Keren, het geheel doorstikken en keergat dichtmaken. Velcro er op.
Het klinkt allemaal heel simpel. En dat is het ook, maar er kruipt tijd in.

Exemplaar nr 1 is vandaag al goedgekeurd en meegenomen. Deel 2 zal later deze week volgen.

Hopelijk heeft het babytje er veel plezier aan :)

Het patroon en de handleiding werden hier  gevonden.

 

 

 

 

 





En ik heb het aan menne rekker, Ailinn wil ook zo'n deken voor haar pop. Mama weet weer wat gedaan de komende week ;)

Deed aan nachtwerk

om Brynne content te stellen.
En om nog op tijd te zijn voor de Compagnie M-wedstrijd.

Met een hoge dosis migraine aanwezig, ging ik aan de slag.

Naaien als je je niet goed voelt, ik raad het je niet aan.

Omdat ik het Mara bloesje zo al mooi vind, wou ik het patroon tot zijn recht laten komen door een tijdloos stofje te combineren met babyroze accenten. Dit maakt het geheel liever en zachter.

Alles ging verbazend vlot. Tot ik de mouwtjes er aan wilde maken. 'Ha, ze zijn gekeerd, ik ga ze nog vlug strijken zodat ze makkelijk rondom te stikken zijn.'
Helaas dacht mijn strijkijzer daar anders over, en at het stof op. Het werd letterlijk verscheurd.

Heb eens goed gevloekt, en na een stevige dosis chocolade, vond ik weer de moed om door te gaan.

Ik brak de fronsdraad, zette een mouwtje verkeerd aan het bloesje, worstelde met de naadjes naast de mouwtjes, en stikte valste plooitjes waar er geen hoorde te zijn.
MAAR, om half 5 vanochtend was het eindelijk klaar.
En vanochtend om half 9 was Brynne heel blij!

(Let op haar ingevlochten haar, ook een primeurtje. Met haar dunne haren is me dit nog niet gelukt, tot vandaag. Hoera!)

 

 



En de race tegen de tijd

om aan de wedstrijd van Compagnie M. mee te doen.
Voor 16 februari moet de foto ingezonden zijn. En ik moet zelfs het stof nog gaan halen.

Hier alvast een tipje van de sluier, hoewel het er wel erg anders gaat uitzien. (Als het goed verloopt toch).

Haar eerste maaksel dit jaar is

Een joggingsbroek voor Dascha. Op haar aanvraag.
Tuurlijk doen we dat dan.

Het is een broek ...

... waarin ze met tegenzin kan poseren.

... waarmee ze zottekes kan doen.

... waarin ze kan ontspannen.


Het is volgens het patroon van Burda 9672, een jongensjoggingsbroek. Daarom dat ik er onderaan de broekspijpen een elastiek in heb gemaakt. Dan was het een beetje meisjesachtig. Plus het voorkomt dat de broek onder haar voeten terecht komt.

Een eerste naaiblogbericht...

... en ook al meteen een kennismaking met 'Gerda'.

Gerda is mijn nieuwe aanwinst, mijn nieuwe bff, mijn creatieve uitlaatklephulpstuk (Van Dale, heeft u deze al in uw lijst?), maw, mijn nieuw 'stikmachien'.
Een brother innovis 35. Op aanraden van de verkoopster. En ze had gelijk. Zaligheid in een toestel! Naaien zonder pedaal begot! Hoe handig is me dat!

Is het geen beauty?

Wij gaan samen nog vele leuke (en waarschijnlijk ook minder leuke, en erg veel frustrerende) uurtjes tegemoed.

En de naaimicrobe? Wel, die heeft me al enkele jaren geleden gebeten. Maar de laatste maanden kwam er niet veel meer in huis van wegens te druk.
Nu heb ik weer wat tijd op overschot (niet veel, hier en daar een uurtje, gevonden in hoekjes en kantjes) en kan ik me er weer volledig op toeleggen.

Er staan ook al een paar projectjes op de planning.
Allereerst een comfy-pants voor Dascha, een wedstrijdstuk voor Brynne, zitzakken, hemdjes voor mijn mini-prins en een heeeeeeeeleboel jurkjes en rokjes voor de dametjes. En voor mezelf. Uiteraard.

Houdt het maar in de gaten hier, ge gaat nog versteld staan ;) of net niet, maar dan kunt ge wat lachen met mijn geklommel ;)